Σελίδες από την εποποιία του ‘40

Μετά την εκκαθάριση των υψωμάτων της Μπούκας δόθηκε διαταγή από τον διοικητή του 15ου συντάγματος πεζικού Βασίλειο Ρήγα να κινηθεί το 3ο τάγμα πεζικού με τον ταγματάρχη Πανταζή προς Αετοράχη, Αργυροχώρι και προς ύψωμα 669 τα οποία ήταν στα χέρια του εχθρού. Καταλαμβάνοντας και εκκαθαρίζοντας την Αετοράχη φτάσαμε στους Ποντικάτες και καλυφτήκαμε μέσα στο δασωμένο.

Συνέχεια

Η μάχη της Βωβούσας

Στην εφημερίδα «Ασύρματος» του 1945 δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενο του Κ. Τριανταφυλλίδη.
Πρόκειται για ένα χρονικό της νικηφόρας για τον Ελληνικό στρατό μάχης της Βωβούσας, το φθινόπωρο του 1940. Μια μάχη που έκρινε πολλά στον Ελληνοιταλικό πόλεμο του 1940-41, αφού σήμαινε την αρχή τόσο της Ελληνικής αντεπίθεσης όσο και της άτακτης φυγής των Ιταλικών δυνάμεων.

Συνέχεια

Ο θάνατος του Συνταγματάρχη Μαρδοχαίου Φριζή

Μια από τις ηρωικότερες μορφές στο πόλεμο του ’40 ήταν ο Συνταγματάρχης Μαρδοχαίος ή Μορδοχαίος Φριζής.
Ο Εβραίος στο θρήσκευμα Έλληνας στρατιωτικός, στα μέσα περίπου της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα βγήκε από την σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και αμέσως έλαβε μέρος στους πολέμους που ακολούθησαν.
Πολέμησε για τη πατρίδα του στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και στη συνέχεια συμμετείχε στην εκστρατεία στην Ουκρανία και αργότερα και σε αυτή της Μικράς Ασίας.
Ο Ελληνοιταλικός πόλεμος του ’40 τον βρήκε να υπηρετεί με τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη (ο βαθμός του Συνταγματάρχη του δόθηκε τιμητικά μετά θάνατον) στην Ήπειρο με την 8η Μεραρχία.
Στις 5 Δεκεμβρίου του 1940 ο Μορδοχαίος Φριζής βρήκε τον θάνατο αγωνιζόμενος για την ελευθερία της πατρίδος του, ενάντια στους φασίστες εισβολείς.

Συνέχεια

Η Μάχη της Γκραμπάλας (8 Νοεμβρίου 1940)

Του Παντελή Θ. Παπαγεωργίου

Από τις 2 του Νοέμβρη 1940 βρισκόμουνα με το λόχο μου στο ύψωμα της Γκραμπάλας. Η φρούρηση του υψώματος είχε ανατεθεί στο 1ο λόχο του 1ου Τάγματος του 15ου Συντάγματος με λοχαγό τον μόνιμο υπο/γό Βασιλά και τον 3ο λόχο του ίδιου τάγματος με λοχαγό τον μόνιμο υπ/γό Στίπα.

Συνέχεια

Η Γυναίκα της Πίνδου

Της Φρόσως Ιωαννίδη*

Είναι  μεγάλο το χάσμα του χρόνου. Μια 35ετία. Μεγάλο και το χάσμα της ζωής, (από μια κρίσιμη κι επικίνδυνη πλέον φάση της), για μια αποτύπωση, στο χαρτί, βιωμάτων – γεγονότων, όσο το δυνατόν ακριβέστερη. Κι είναι πολύ δύσκολο για μας, με την ψυχρή τώρα λειτουργία της μνήμης, να πετύχουμε ώστε το παρελθόν, δραματικό και ιερό παρελθόν, να φωτίσει, έστω και για λίγο, τους ακροατές μας, γεφυρώνοντας αυτό το διπλό χάσμα, που προαναφέραμε.

Συνέχεια