Κοπάδι αγελάδων στην Δρακόλιμνη!

Έντονη αντίδραση του διαχειριστή του ορειβατικού καταφυγίου της Αστράκας

Πολύ σημαντικό πρόβλημα αντιμετωπίζει και πάλι ο εθνικός δρυμός Βίκου-Αώου στην Τύμφη, κοντά στη Δρακόλιμνη, καθώς καθημερινά σχεδόν, ένα κοπάδι με αγελάδες περνάει μέσα στα όρια του δρυμού και επιβαρύνει, όχι μόνο την περιοχή, αλλά και τις πηγές πόσιμου νερού όπου συνωστίζονται τα ζώα για να ποτιστούν….

Συνέχεια

Αυγερινός – πέρασμα Καρτερού – διάσελο Τσούκα Ρόσια – Τσεπέλοβο

Αυγερινός – πέρασμα Καρτερού – διάσελο Τσούκα Ρόσια – Τσεπέλοβο

Από τον «Αυγερινό» του Βραδέτου (1750μ.) ξεκίνησε αυτή η πολύωρη ορειβατική μας διαδρομή, που μπήκε στην καρδιά της Τύμφης, πέρασε σε ορισμένα από τα πιο «άγρια» τμήματα των μονοπατιών της πριν καταλήξει στο χωριό Τσεπέλοβο.

Συνέχεια

Στις λίμνες του Λάκκου (Αρβανίτας)

Στις λίμνες του Λάκκου (Αρβανίτας)

Εικόνες από τις δυο λίμνες του Λάκκου (Αρβανίτας) όπως ήταν στις αρχές του φετινού Ιούνη.  Οι δυο αυτές αλπικές λίμνες βρίσκονται στις πλαγιές της Τύμφης στο χωριό Ηλιοχώρι Ζαγορίου.

Συνέχεια

Βοβούσα – Αυγό

Βοβούσα – Αυγό

Ανάβαση προς την κορυφή «Αυγό» (2177  μ.) την ψηλότερη κορυφή του όρους Λύγκου, που είναι γνωστός ως ένα από τα «βουνά της Βάλια Κάλντα». Η ορειβατική μας αυτή διαδρομή των 7.5 περίπου χλμ. αρχίζει από το χωριό Βοβούσα στο Ανατολικό Ζαγόρι.

Συνέχεια

Παλιοσέλι, ένας κεραυνόπληκτος οικισμός της Ηπείρου

Του Πούλιου Γρέντζιου

Ίσως ο τίτλος αυτός να θεωρείται υπερβολικός και να εμπνέει αμφιβολίαν, αλλά τα αδιάσειστα γεγονότα της τελευταίας 50/ετίας αποδεικνύουν την πραγματικότητα και πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν, να μελετηθεί ο Οικισμός από γεωλογικής καταστάσεως και να ευρεθή ο τρόπος αντιμετωπίσεως για να μην συμβούν και άλλα παρόμοια γεγονότα.

Συνέχεια

«Απλουταριά»

Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος

Ομολογώ ότι τη λέξη αυτή, απλουταριά, την πρωτοάκουσα μικρός, πολύ μικρός. Είχα κάνα δυο χρόνια καβαλικέψει την πρώτη δεκαετία της ζωής μου. Ήταν απόγιομα, όταν είχα αναλάβει εγώ και ο ξάδερφός μου να φυλάμε τα γίδια της γειτονιάς, εργολαβικά. Μιλάμε για μεροκάματο. Βγάζαμε το χαρτζιλίκι μας. Εμείς, όμως στην ουσία δεν τα φυλάγαμε. Τα παρατούσαμε στις λάκκες και «όποιος θα έσκουζε το χωράφι του». Το έκαναν «καλοκαιρινό!». Ήμασταν φυσικά απασχολημένοι, καθόσον επιδιδόμασταν στο άθλημα της χαρτοπαιξίας. Μια – δυο – εκατόν δύο φορές, ώσπου ξεκάμπισε η Αποστόλαινα με κάτι στούμπια στα χέρια, άλλο πράμα. Είχε και μεγάλη δύναμη και δυνατή φωνή. Άχαξε ο τόπος. «Μωρέ διαολοσκυλ(ι)σμένα αφήκαταν τ’ς γίδις απλουταριά και δεν άφ’σαν τίποτε στο χωράφ’. Θα σας στ(ου)μπίσω στο γ’δί μωρέ ζαλοταραμένα».

Συνέχεια