Το «Κλέφτικο» των Αποκρεώ

Του Κωνσταντίνου Παπαμιχαήλ

Επί τουρκοκρατία, οι Χριστιανοί του τόπου μας είχον το εξής προνόμιον: Τας εορτασίμους ημέρας, Πάσχα, Απόκρεω, πανηγύρι, γάμους, οι εισπράκτορες και τα αποσπάσματα χωροφυλακές, διετάσσοντο να επιστρέφωσιν εις τας έδρας των, αφήνοντες ελευθέρους τούς χριστιανούς να διασκεδάζωσιν. Συνεπώς κατά τας Απόκρεω, και διασκεδάζομεν και οπλοφορούμεν, κάθε δε οικογένεια, θα πυροβολούσε μετά το δείπνον.

Κατά τας Απόκρεω επαίζετο και το λεγόμενο «κλέφτικο», όπερ και απεικόνιζε την τότε κατάστασιν. Οι πάντες έτρεχον να ιδούν για να γελάσουν. Επαίζετο δε ως εξής:

Νέοι μεταμφιεσμένοι και οπλισμένοι, διηρούντο εις δύο ομάδας, εις κλέφτες και εις απόσπασμα με επικεφαλής αξιωματικόν τούρκον, ομιλούντα τα ελληνικά, όχι καλά. Οι κλέφτες, σώμα ευκίνητον, δεν ήτο δυνατόν να εξολοθρευθούν, διότι το κράτος τότε, ενώ  έπρεπε να διατηρεί μόνιμα αποσπάσματα καταδιώξεως, δεν διετήρει. Οσάκις δε ειδοποιείτο διά τινα ληστείαν ή αιχμαλωσίαν, απέστελλεν απόσπασμα, όχι έμπειρον, το όποιον συνήθως διερχόμενον τα χωριά και τις στάνες, προσεκάλει προέδρους, βοσκούς και μυλωνάδες να παράσχουν πληροφορίας. Οι βοσκοί και οι μυλωνάδες, διά γνωστούς λόγους υπεκρίνοντο άγνοιαν, καθώς και οι Πρόεδροι και έτσι οι κλέφτες έμενον ακαταδίωκτοι.

Ενίοτε όμως συνέβαινε και το εξής: Κλέφτες διημερεύοντες εντός χωρίου, όπως συνέβη εις τον Άη – Λιά της Ποδογόρας εις τας ημέρας μου, αίφνης εκυκλούντο υπό αποσπάσματος οδηγουμένου υπό φιλοτίμου, έμπειρου και ικανού αξιωματικού. Οι κλέφτες διά να διασπάσουν τον κλοιόν και να φύγουν έπρεπε να δώσουν μάχην, ήτις και κατέληγεν εις τραυματισμούς και φόνους κλεφτών, διότι το απόσπασμα επυροβόλει από ασφαλές μέρος: Μιμήσεις όλης της διαδικασίας και λεπτομερειών παρουσίαζε το «κλέφτικο», των απόκρεω.

 

Αναδημοσίευση από το περιοδικό της «Ηπειρωτικής Εστίας», έτος 1953.

Advertisements