Σελίδες από την εποποιία του ‘40

Μετά την εκκαθάριση των υψωμάτων της Μπούκας δόθηκε διαταγή από τον διοικητή του 15ου συντάγματος πεζικού Βασίλειο Ρήγα να κινηθεί το 3ο τάγμα πεζικού με τον ταγματάρχη Πανταζή προς Αετοράχη, Αργυροχώρι και προς ύψωμα 669 τα οποία ήταν στα χέρια του εχθρού. Καταλαμβάνοντας και εκκαθαρίζοντας την Αετοράχη φτάσαμε στους Ποντικάτες και καλυφτήκαμε μέσα στο δασωμένο.

Μόλις νύχτωσε προωθηθήκανε οι λόχοι στο πετρώδες ύψωμα και άρχισαν να φτιάχνουν χαρακώματα βάζοντας μπροστά μεγάλες πέτρες και αφήνοντας ανάμεσα μεγάλες τρύπες για να παρακολουθούν τις κινήσεις του εχθρού, γιατί εκείνο το ύψωμα βαλλόταν από τον εχθρό με πολυβόλα και οπλοπολυβόλα καθώς κάθε κίνηση μας γινόταν αντιληπτή από τα Ιταλικά παρατηρητήρια.

Εκεί μείναμε ημέρες τρεις. Επειδή το τάγμα άλλαζε συνεχώς θέσεις δεν ήταν εύκολο να μας παρακολουθούν τα μεταγωγικά και να μας εφοδιάσουν με τρόφιμα. Είμαστε νηστικοί. Απέναντι οι Ιταλοί βάζανε καζάνι και κάνανε διανομή φαγητού και γινόταν η διανομή σε σημεία που δεν βάλλονταν από τα δικά μας πυρά.

Στις 27 Νοέμβρη 1940 βλέπουμε με τις διόπτρες να βάζουν στο καζάνι μακαρόνια και να ανάβουν φωτιά. Ο υπολοχαγός Σαρρής διοικητής του 9ου λόχου, Κρητικός, πραγματικό παλληκάρι με φωνάζει να τον πλησιάσω γιατί βρισκόμουν σε ένα άλλο ύψωμα με τους όλμους. Πηγαίνω και μου λέει: η πυροβολαρχία των Ιταλών έχει για συσσίτιο μακαρόνια. Συμφωνείς να φτιάξουμε μια ομάδα με αξιωματικούς και στρατιώτες και να τους πάρουμε το καζάνι; Συμφώνησε οπότε δίνουμε στους στρατιώτες δυο ξύλα μακριά και κάπως χοντρά για να μεταφέρουμε το καζάνι.

giorgos_anagnostakis

Οργανώσαμε την ομάδα με τρεις ή τέσσερις αξιωματικούς και δέκα στρατιώτες. Δώσαμε στους στρατιώτες τρία οπλοπολυβόλα και χειροβομβίδες. Εμείς οι αξιωματικοί είχαμε τα πιστόλια και χειροβομβίδες. Συνάμα δίνει εντολή ο διοικητής του λόχου Σαρρής στο λόχο που κατείχε το ύψωμα να μας παρακολουθούν από τις τρύπες και να μην σηκώνουν τα κεφάλια τους πάνω από τις πέτρες γιατί το ύψωμα βάλλονταν συνεχώς από τα εχθρικά πολυβόλα και οπλοπολυβόλα.

Αυτό επαναλαμβανόταν συνεχώς, αλλά και οι στρατιώτες το διαπίστωναν αυτό γιατί συνεχώς οι σφαίρες από τα πολυβόλα και οπλοπολυβόλα σφύριζαν πάνω από τα κεφάλια τους. Ξεκινήσαμε μέσω του δασωμένου υψώματος και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε μέσα στο δάσος ώστε να φτάσουμε στο σημείο εκείνο που είχαμε καθορίσει πριν την αναχώρηση μας.

Εγώ πριν αναχωρήσω έδωσα εντολή στην ομάδα του πολυβολητή Γιώργου Στάρρα να παρακολουθεί τις κινήσεις μας και να επέμβει με τα πολυβόλα σε περίπτωση που κινδυνέψουμε. Φτάσαμε στο σημείο, δηλαδή πολύ κοντά στην Ιταλική πυροβολαρχία χωρίς να γίνουμε αντιληπτοί και περιμέναμε κρυμμένοι μέσα στο δάσος να συγκεντρωθεί η πυροβολαρχία για διανομή συσσιτίου.

Μόλις άρχισαν να συγκεντρώνονται και να μπαίνουν στη γραμμή κάναμε την εξόρμηση, τους αιφνιδιάσαμε και οι Ιταλοί σκόρπισαν άλλοι δεξιά άλλοι αριστερά στο δάσος. Αμέσως οι στρατιώτες που είχαν εντολή να πάρουν το καζάνι το φορτώθηκαν με τα ξύλα κι άρχισε η επιστροφή καλυπτόμενοι μέσα στο δάσος. Το σφάλμα μας ήταν ότι δεν βγάλαμε τα κλείστρα από τα πυροβόλα των Ιταλών ώστε να τα καταστήσουμε ανενεργά.

Επανήλθαν οι Ιταλοί πυροβολητές στα πυροβόλα και άρχισε καταιγισμός πυρός των θέσεων μας. Φτάνοντας στο ύψωμα που κατείχαν τα τμήματά μας πληροφορήθηκα ότι ο Γιώργος Στάρρας είναι νεκρός.

giorgos_staras

Ο δύστυχος σήκωσε παρακούοντας τις εντολές προς στιγμήν το κεφάλι του πάνω από το πέτρινο οχύρωμα και μια ριπή πολυβόλου το έκοψε στα δύο. Τον έκλαψα γιατί εκτός από συγγενής μου ήταν ένα από τα λίγα παλικάρια του 3ου τάγματος. Τον ενταφιάσαμε επί τόπου μαζί με άλλους νεκρούς της ίδιας μέρας. Το τι έγινε μετά δεν περιγράφεται. Οι θέσεις μας βάλλονταν συνεχώς από όλα τα εχθρικά τμήματα που κατείχαν τα υψώματα Αργυροχωρίου και 669. Στις 30 Νοέμβρη άρχισε η μάχη για την κατάληψη του υψώματος 669 η οποία κράτησε τρεις μέρες.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «το Ζαγόρι μας» τεύχος 246 τον Οκτώβρη του 1998 με τον τίτλο «Κατάλοιπο του αειμνήστου Γιώργου Αναγνωστάκη μαχητή αξιωματικού» .

Advertisements