Της τρίχας το γεφύρι

Του Χρήστου Χρηστοβασίλη

Οι Τούρκοι των Ιωαννίνων, οι οποίοι τώρα ευρίσκονται εν Τουρκία ως ανταλλάξιμοι είχον μιαν πάραδοσιν ότι το γήινον Κόσμον από τον Παράδεισον τον ήνωνε της Τρίχας το Γεφύρι, και οι νεκροί αποθνήσκοντες, οφείλουν να διέλθουν αυτό το τρομερό γεφύρι, που είναι λεπτό σαν τρίχα, και οι μεν ενάρετοι το περνούσαν και έμπαιναν στον παράδεισο, όπου όλα τ’ αγαθά του βίου: ποταμοί με μέλι και γάλα, βουνά με πιλάφι, και ουρί αναρίθμητα, οι δε κακοποιοί πέφτουν ψηλά από το Γεφύρι αυτό στην άβυσσο, χιλιάδες οργυιές κάτω!… Όταν ήμουν μικρό παιδάκι δέκα-δώδεκα χρονών και ήκουσα την περιγραφή αυτήν του Γεφυριού της τρίχας μ’ έπιανε ίλιγγος, τρόμαζα και τώβλεπα στον ύπνο μου επί σειρά νυκτών.

Αυτόν τον τρομερόν ίλιγγον αισθάνθηκα το περασμένο Σάββατο, όταν αντίκρισα για πρώτη φορά το συρματένιο γεφύρι, το ανεμογέφυρο αυτό, που ενώνει τα Χουλιαροχώρια και τα Τζουμερκιωτοχώρια με τα Γιάννινα! Τρόμαξα στην  θέαν αυτού του ανεμογεφυριού το οποίον έχει πενήντα μέτρα μήκος, μισό μέτρο  πλάτος και άλλα πενήντα μέτρα άβυσσο κάτω, και θυμήθηκα της Τρίχας το Γεφύρι της Τουρκογιαννιώτικης παραδόσεως! Και τρόμαξα τόσο που τώβλεπα στον ύπνο μου όλην την νύκτα στο φιλόξενο σπίτι του φίλου μου Γιάννη Σούλη, στους Χουλιαράδες, όπου διανυκτερεύσαμε εγώ και οι συνοδοιπόροι μου κ.κ. Μιχ. Γούδας και Σπ. Μπότσαρης μεταβαίνοντες εις τα Πράμαντα των Τζουμέρκων.

Θέλετε να σας περιγράψω αυτό το παράξενο γεφύρι, που καταισχύνει την Ελλάδα εν πλήρει εικοστώ αιώνα; Ευκολώτατο! Ένα άνοιγματου ποταμού Αράχθου πενήντα μέτρων, και ένα συρματένιο γεφύρι απάνω σ’ αυτό το άνοιγμα συνιστάμενον από πεντέξη σύρματα τηλεγράφου κλωσμένα σε δύο κλωσταρίδες, απέχουσες η μια από την άλλη μισό μέτρο, αλλά δυο σύρματα απάνω στην καθεμία συρματοκλωσταρίδα, και ένα αραιό στρώμα από ξύλα πάχους κοινού μπαστονιού απάνω στες δυό συρματοκλωσταρίδες, ως επί το πλείστον σάπια, απάνω στα οποία πατάει και περνά πέρα δώθε ο Ελληνοραγιάς Ηπειρώτης, είτε πηγαίνοντας από τα Γιάννινα στα Χουλιαροχώρια και στα Τζουμερκιωτοχώρια, είτε ερχόμενος εκείθεν για τα Γιάννινα! Και όταν ο Ελληνοραγιάς αυτός περνάει απάνω, το παράξενο αυτό ελληνικό γεφύρι της τρίχας, το οποίον ημείς ονομάζουμε ανεμογέφυρο, κατά το ανεμόσκαλα των Μετεώρων της Καλαμπάκας, κουνιέται από την μιαν άκρη ως την άλλη, προς τα δεξιά και τ’ αριστερά, προς τ’ άνω και προς τα κάτω, κι αν τύχη να φυσάει δυνατός αέρας, τότε ο διαβάτης αυτού του γεφυριού πέφτει στο (δυσδιάκριτη λέξη) χάος, κι αν δεν έχει φτερά να πετάξει, παθαίνει ότι ο Ίκαρος της αρχαιότητος: Γίνεται κομμάτια!

Η ύπαρξις τοιούτου γεφυριού σε μια γωνιά Ηπειρωτικής γης, ελευθέρας ελληνικής γης, γης φορολογούμενης βαριά εις αίμα και χρήμα, είναι ικανή να καταισχύση όχι μόνον την Ελλάδα, αλλά και την Ζουλολάνδην και την Οτεντοτίαν. Και όμως χάρις εις την εγκληματικήν αδιαφορίαν ή ανικανότητα των τέως βουλευτών και πληρεξουσίων του δυστυχισμένου Νομού Ιωαννίνων οι οποίοι, ως μόνον μέλημα των έχον να εισπράττουν τους βουλευτικούς των μισθούς, να απολαμβάνουν τας βουλευτικάς και πληρεξουσιακάς τιμάς, και να χορδίζουν ύμνους προς τον Βενιζέλον, ελέω του οποίου διωρίζοντο βουλευταί και πληρεξούσιοι, υπάρχει επί του Ηπειρώτικου ποταμού Αράχθου το ανεμογέφυρο αυτό, ως ελληνικό γεφύρι της τρίχας, επί του οποίου εκμανθάνουν την ακροβασίαν όλοι οι Χουλιαροχωρίτες και όλοι οι Τζουμερκοχωρίτες που είναι αναγκασμένοι να πηγαινοέρχονται στα Γιάννινα για ν’ αγοράζουν το ψωμί τους και το προσφάγι τους και τα ρούχα τους! Υπάρχει το ανεμογέφυρο αυτό ως αιώνιον ανάθεμα των τέως βουλευτών και πληρεξουσίων του Νομού Ιωαννίνων!

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελευθερία» στις 28 Οκτωβρίου 1926, από τον τότε υποψήφιο βουλευτή του Νομού Ιωαννίνων Χρήστο Χρηστοβασίλη.

Advertisements