Λουτρά Αμάραντου – Κορυφή «Κάμενικ»

Από τον οικισμό των Λουτρών Αμάραντου Κονίτσης ξεκινάει μια όμορφη ορειβατική διαδρομή προς τη κορυφή «Κάμενικ» του Γράμμου. Η διαδρομή αυτή έχει μήκος περίπου 8 χιλιόμετρα και στο μεγαλύτερο μέρος της κινείται ανάμεσα στις δασωμένες πλαγιές του όρους.


Η πορεία μας αρχίζει από τον οικισμό των λουτρών Αμάραντου, που βρίσκεται λίγο πιο πάνω από το χωριό σε υψόμετρο περίπου 1250 μέτρων. Από εκεί ακολουθούμε τον χωματόδρομο στην αρχή του οποίου υπάρχει σχετική σήμανση. Για αρκετά χιλιόμετρα ανηφορίζουμε περπατώντας πάνω στον δασικό δρόμο. Κατά διαστήματα στη διαδρομή μας συναντάμε ίχνη του παλιού μονοπατιού (υπάρχει σχετική σήμανση) και το οποίο αν το ακολουθήσουμε μας οδηγεί λίγο πιο γρήγορα προς τον στόχο μας.
Οι παρακάμψεις αυτές είναι σύντομες και γρήγορα επιστρέφουμε και πάλι στον χωματόδρομο αλλά ακολουθώντας κανείς το μονοπάτι του δίνεται η ευκαιρία να δει κάποιες όμορφες περιοχές που ο δρόμος τις παρακάμπτει.

Αφού διανύσουμε ένα διάστημα λίγο μεγαλύτερο των 5 χιλιομέτρων και φτάνοντας σε υψόμετρο περίπου 1550 μέτρων, αφήνουμε πλέον οριστικά τον χωματόδρομο μας και μπαίνουμε στο μονοπάτι, όπως μας υποδεικνύει και η σχετική πινακίδα.
Από το σημείο αυτό και μετά η ανηφορική μας πορεία γίνεται πιο έντονη.
Αρχικά το μονοπάτι είναι αρκετά ευδιάκριτο και με πολύ καλή σήμανση, αλλά σταδιακά και όσο πλησιάζουμε προς την Αλπική ζώνη γίνεται αρκετά ασαφή. Η πλούσια βλάστηση της περιοχής «πνίγει» το πέρασμα και ο εντοπισμός της διαδρομής μας γίνεται αρκετά δύσκολος.
Ευτυχώς όμως που υπάρχουν τα σημάδια και με αρκετό ψάξιμο μέσα στα κλαριά βρίσκουμε τη πορεία μας.

Η κατάσταση αλλάζει όταν αφήσουμε το δάσος και βγούμε ξέφωτο. Εκεί ο εντοπισμός του μονοπατιού που ανηφορίζει προς τη κορυφή είναι πολύ πιο εύκολη υπόθεση.
Το ακολουθούμε και λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στον στόχο μας η διαδρομή μας διασταυρώνεται και με ένα ακόμη πέρασμα που προσεγγίζει και αυτό τη κορυφή, αλλά έρχεται από άλλο σημείο.
Συνεχίζουμε τη πορεία μας και ανηφορίζουμε προς τη κορφή.
Πλησιάζοντας συναντάμε όλο και πιο πολλά υπολείμματα από παλιές στρατιωτικές οχυρωματικές θέσεις, συρματοπλέγματα κ.α.
Βρισκόμαστε πλέον στην οριογραμμή με τη γειτονική Αλβανία και μια «πυραμίδα» στον δρόμο μας, μας το θυμίζει. Διακρίνεται καθαρά το γράμμα «Ε» χαραγμένο στη πλευρά που «κοιτάει» προς την Ελλάδα και το «Α» προς την Αλβανική μεριά.
Σε εκείνο το σημείο δεχτήκαμε και ένα μήνυμα στο κινητό μας, από μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας (Eagle Mobile), η οποία και μας καλωσόριζε στη «χώρα των Αετών»!!!

Φτάνοντας στη κορυφή ύστερα από μια πορεία περίπου 3 ωρών, το πρώτο πράγμα που τραβάει τη προσοχή μας είναι τα χαλάσματα από το παλιό στρατιωτικό φυλάκιο που υπήρχε εκεί.
Όμως και η θέα προς τη γύρω περιοχή είναι θαυμάσια, ιδιαίτερα προς τη περιοχή του Σμόλικα, της Τύμφης καθώς και προς τη μεριά της Βορείου Ηπείρου.

Εύκολα διαπιστώνουμε γιατί η θέση της κορυφής έπαιξε σημαντικό ρόλο, ιδιαίτερα την εποχή του εμφυλίου πολέμου.
Και γιατί εκεί διεξήχθησαν ορισμένες από τις πιο φονικές μάχες εκείνης της περιόδου.
Το στρατηγικό σημείο στο οποίο ορθώνεται και το δυσπρόσιτο της περιοχής τη κατέστησε εκείνη την εποχή ένα πραγματικό άπαρτο κάστρο. Οι Αντάρτες μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος είχαν οχυρωθεί εκεί και έδωσαν σκληρές μάχες για να τη κρατήσουν.
Το Κάμενικ, αμέσως μετά τον Τσάρνο θεωρείται ως η κορυφή που δέχτηκε τα περισσότερα πυρά και λέγεται ότι εξαιτίας αυτών έχει υποστεί γεωλογική μεταβολή.

Η επιστροφή μας προς τον οικισμό των Λουτρών δεν έγινε από τον ίδιο δρόμο αλλά ακολουθήσαμε το δεύτερο μονοπάτι με το οποίο διασταυρωθήκαμε λίγο πριν φτάσουμε στη κορυφή.
Η διαδρομή αυτή που έχει αραιή σήμανση, κατηφορίζει από τον «λαιμό» της πλαγιάς και καταλήγει στον ίδιο χωματόδρομο που πήραμε από το χωριό.
Ενώνεται μ’ αυτόν ένα χιλιόμετρο περίπου μακρύτερα από το σημείο που εμείς τον εγκαταλείψαμε οριστικά και μπήκαμε στο μονοπάτι.
Η πορεία αυτή είναι μεγαλύτερη κατά δυο χιλιόμετρα, ο δρόμος πιο απότομος και πιο ανηφορικός (για όσους βέβαια την προτιμήσουν για να πάνε από εκεί στη κορυφή), ενώ το πλεονέκτημα της είναι ότι δεν συναντά κανείς τη πυκνή βλάστηση που συναντήσαμε στην ανάβασης μας.

Η διαδρομή έγινε τον Ιούνιο του 2013

Advertisements